آزموسیث

Cichi, A Madihe' With A Twist

2011-08-09T00:37:00.007+10:00

.
.
.
.
.

سیچی
لاغره
و چشماش
دو تا آلو سیاه گنده
و موهاش
یلخی بسته شده
در شمال شرقی
سیچی
حلیم بادمجون
و نون تازه
و رقص
و گوشواره‌ی بدلی
سیچی
چای فراوون
و ادویه‌های گوناگون
و پینک فلوید
و مهستی
سیچی
خنده‌ی وسیع
و قهقهه‌ی بی‌صدا
و آرامش مورچه
و خواب‌ جنینی
سیچی

یک
سیچی

دو
سیچی

سه
سیچی

دنده به دنده
سیچی

بشقاب پرنده
.

The Man Who Didn't give a Phuck

2011-05-20T09:44:00.008+10:00

.
.
.
.
.

بابابزرگ‌م از اونایی بود که حتی توی قدیمی‌ترین عکسای سپیاشون هم پیر و کچل‌ان. البته کچل بی‌آزار بی‌دست و پایی بود. نه کچل صَفر کشکولی. یه شباهت محسوسی به اکبر دودکار داشت بدون اینکه چشماش چپ باشه. اون قدیما اگه یادتون باشه حق انحصاری نقش آبدارچی و نوکر در اختیار اکبر دودکار و نعمت الله گرجی بود. هر وقت توی یه برنامه‌ای اکبر دودکار می‌اومد، برادرم با لهجه‌ی رشتی می‌گفت «عه... بابزرگ» بعد دوتایی با خنده‌ی اغراق‌شده پخش می‌شدیم کف اتاق. اقتضای سن‌مون بود دیگه. مامان‌م اگه اونجا بود چون فکر می‌کرد باباش خوشگل‌تر از این حرفاس یه دادکی سرمون می‌زد. بابزرگ آدم نرم‌خوی بی‌ابهتی بود. وقتی هم که مرد توی ختم‌ش همه می‌خندیدن. یه مقدارش واسه این بود که از قدیم قلب و ریه‌ش داغون بود و قند هم داشت. بعد قرصاش‌ رو تفننی می‌خورد و کلن هم تو کار پرهیز غذایی نبود. خودم چندین بار دستگیرش کرده بودم در حالی‌که داشت یواشکی تند و تند نون خامه‌ای می‌نداخت بالا یا خالی خالی مربای به می‌زد به بدن. لامصب بدجوری هم از مرگ می‌ترسید و هروقت حال‌ش یه کم بد می‌شد حسابی قالب تهی می‌کرد و فقط می‌خواست که ببرن‌ش بهترین بیمارستان و دکترِ آشنا بیاد بالا سرش. خلاصه سر این برنامه‌ها چندین سال جوری همه رو حرص و غصه داده بود که دیگه وقتی یه نصفه‌شبی دیدن یه‌وری افتاده بیرون دسشویی و خس‌خس می‌کنه و بدوبدو بردن‌ش اورژانس و برنگشت، کسی زیاد گریه نکرد. البته بعضیا کلن اینجوری‌ان. خود اکبر دودکار اوریجینال هم وقتی مرد بعید می‌دونم کسی واقعن ناراحت شده باشه. از این‌ش خوشم می‌آد که زندگی رو به خودش زهر نکرد. یه بار وسط بگومگو با مامان‌بزرگ‌م، یه مرغ یخ‌زده پرت شد طرف‌ش و خورد تو کعون‌ش، ولی تنها کاری که کرد، یه شیشکی بست و رفت تو حیاط. عشق این‌و داشت که بره آمریکا پیش بچه‌هاش، کلاه بیس‌بال بذاره سرش و بگرده واسه خودش. یه عکس داره با گوفی تو دیزنی‌لند. یکی دیگه، از اینا که یه کابوی رو روی مقوا کشیده‌ن و جای سرش سوراخه و می‌ری کله‌تو می‌کنی تو سوراخ. ولی لامصب این همه که رفت و اومد حتی به خودش زحمت نداد یک کلمه انگلیسی یاد بگیره. ریلکس. البته دروغ چرا، ماه‌های خارجی رو با تلفظ انگلیسی بلد بود. جنیواِری، فبرواِری. بعد، اون سالای دهه‌ی شصت که ایران کلن لباس مباس سخت گیر می‌اومد، واسه خودش کلی جین و تی‌شرت «چاپ‌دار» ‌می‌اورد. ما هم که بوق. نمی‌ذاشت کسی هم دست بزنه به مایملک‌ش. خسیس بود یه ذره ولی جوری نبود که بتونی از دستش ناراحت بشی. اولین کسی هم بود که ماشین داد دست ما. البته خودش هم می‌اومد. گفتم که، اهل گل و ریحانها بود. یادم نمی‌آد هیچ‌وقت رادیو گوش کرده باشه یا تلویزیون نگاه کرده باشه. ولی همیشه یه چیزای کوچیکی پیدا می‌کرد که سر خودش‌و گرم کنه. آشپزی‌ش هم خوب بود و عشق داشت تو مهمونی و پیک‌نیک یه چیزایی مثه کاری هندی یا کیک بپزه که دلبری کنه، بخصوص از عروساش. مامان‌بزرگ‌م حسودی می‌کرد، نمی‌ذاشت بره تو آشپزخونه. همیشه حقوق بازنشستگی‌ش رو با کش می‌پیچید، می‌ذاشت توی جیب یکی از پالتوهاش و هربار می‌رفتم خونه‌شون، می‌شد بدون دردسر دویست سیصد تومن ازش بردارم که بزنم به یه زخمی. هیچ‌وقت هم نفهمید. شکاک و محتاط نبود کلن. حالا این که الان یادش افتادم، بحث نوستالژی نیست، یا مثلن «بابزرگ گلم، آخ چه روزایی داشتیم با هم» . اون هم که کلن از این ژانرای سریالی نبود که هندونه بندازه تو حوض و بستنی و نون داغ بخره بده دست نوه‌ها و از این چمن‌کاریا. نه. دیشب همین‌جوری داشتم مرور می‌کردم که از فامیلا توی این چند سالی که من نبوده‌م، کی مرده و کی نمرده. بعد نه که چند تا عمه و اینای خیلی شبیه به هم داشته‌م، هرچی زور زدم یادم نیومد که عمه‌ کوچیکه‌م هنوز زنده‌س یا نه. مجبور شدم زنگ بزنم به مامان‌م، که گفت: نه مامان جان، دیگه عمه نداری. بعدش از همون لابلای صحبت‌مون یاد اکبر دودکار افتادم. حالا نکته‌ی پندآموز و عبرت‌برانگیز این ماجرا اینه، بعد از اون همه پایین بالا، بابزرگ فقط هفتاد و یه سال‌ش بود که مرد. کمه ها. سنی نیست اصن. بابام چند سالشه الان؟ شصت و هفت. ولی خب، مقایسه نمی‌شه کرد. بابام قبراق و رو فرمه. حواس‌ش هم خیلی جمعه که چی بخوره، چی نخوره.

Duty Calls

2011-05-18T19:39:00.002+10:00

. . . .

The Anatomy of An Artistic Taste

2011-01-22T23:02:00.005+11:00

ناگفته‌هایی از رابطه‌ی پنهانی من و لو‌ئیس بونوئل

از لحاظ کون مشکل دارم. شوخی نمی‌کنم. کونم از چربی و قوام اندکی برخورداره. البته ظاهرش چیز چندانی نشون نمی‌ده ولی مثل خمیر ورز نداده‌س و به محض اینکه می‌شینم، پخ و له می‌شه. اگه نشستن رو حالت میانه‌ی بین ایستادن و لم دادن در نظر بگیریم، منی که اغلب پیرو استراتژی اعتدال و شمادرستمیگینولیاوناهمحقدارن هستم، نشستن طولانی برام به مثابه‌ی شکنجه‌س. یعنی حتی اگه روی سطح صاف و نرم و صیقلی هم باشه، بتدریج احساس چوب مذاب در ماتحت، بهم دست می‌ده. به دلیل همین ناقص‌الخلقگی در طول زندگی همیشه حالم از کارهایی مثل توی کلاس نشستن، سینما رفتن، و سفر طولانی با هواپیما بهم خورده. این بند و بساط اجباری، در شکل دادن به سلیقه‌ی هنری‌م هم نقش غلیظی داشته. مسلمن من اونقدر آدم روراستی نبوده‌م که وردارم بگم آقا من کونم روی صندلی سِر می‌شه و نمی‌آم سینما. به جاش از روز اول این توجیه رو داشته‌م که فیلمایی که به مذاق هنری من خوش میاد رو معمولن تو سینما نشون نمی‌دن بس که مهجور و خلاف‌جریان‌ان، حالا شما برین، من واسه شام بهتون ملحق می‌شم. به مرور این عادت هنری که بوسیله‌ی کون نازک‌تر از گلم به من دیکته شده بود، حالت تنقیه‌ی دائمی پیدا کرد، میل‌م به فیلمای روز از دست رفت و حتی در خلوت خویش هم فقط فیلم «درست‌حسابی» نگاه می‌کردم و همین شده که با وجود عشق کوری که تا همین سه‌چار ماه پیش به جسیکا آلبا و شارلیز ترون داشتم، هنوز هیچ فیلمی ازشون ندیده‌م. این سال‌هایی که اینجا بوده‌م، فقط یه بار رفتم «جسدعروس» تیم برتون رو توی یه سینمای روباز کنار دریاچه دیدم. از اینا که کتلت و زیلو و پیژامه می‌بری و رو چمن لم می‌دی. یه بار هم همین چندماه پیش تو رودرواسی با دوستای جدید رفتیم فیلم ان «اینسپشن» رو دیدیم. جدای از تکرار ماجرای کون‌لهیدگی، آخه عزیز من، اون دورانی که یکی بتونه با باحال‌بازی و تیریپ‌های فکرومکر و زمان‌ممان آدم رو مرعوب کنه خیلی وخته سپری شده. چرا واسه من ماتریس‌بازی در میاری آخه.

از لحاظ گوش هم مشکل دارم. تمام مردای فامیل پدری، گوش داغون ناله‌ای دارن. تمام مدت توی گوشم صدای زنگ، صدای وزوز هست. همونی که شما تجربه‌ش رو توی شبای چارشنبه‌سوری و شبای عملیات دارین. واسه من ولی بی‌وقفه‌س، هرچند اکثر وقتا فکرم پرت چیز دیگه‌ایه و وزوز رو نمی‌شنوم. اما گاهی که استرس دارم، مثلن شب کنکور، اینقدر بلند و پررو می‌شه که اصن نمی‌ذاره بخوابم حتی. این وضعیت، دوتا ریدمون به بار آورده واسه من. یکی اینکه همیشه دلم می‌خواسته یه سازی بزنم و نتونسته‌م. گوشم سنگین نیست، ولی علاوه بر وزوز کذایی، تون-دف هم هستم یه جورایی. یعنی نمی‌تونم تفاوت بین نت‌ها رو درست تشخیص بدم. اون سالا با هزار زحمت یه ساکسیفون گیر آوردم، تا مرز بادفتق هم پیش رفتم ولی در نهایت در حد همون یارو دماغه توی پلنگ صورتی می‌زدم. بعدها بابام از یه سفری یه گیتار الحمراء اورد برام و خودش هر هفته با جدیت پیشرفتم رو کنترل می‌کرد. بعد از چندماه تلاش فقط می‌تونستم اون چهار تا نت غم‌انگیزی رو که وسطای کارتون «خپل» هی تکرار میشد، بزنم. ریدمون بزرگ‌تر اما، درک کردن گفتار انگلیسیه. بهرحال انگلیسی مثل زبون مادری نمی‌شه هیچ‌وقت، که یارو بگه ف تو بری فرحزاد. درکش یه مقدار فرآوری ذهنی لازم داره و یه چند دنگ حواس. حالا من با این وضع گوشم به محض اینکه یه چیزی اطرافم باشه که توجهم رو از دهن یارویی که داره حرف می‌زنه پرت کنه، بالکل سررشته‌ی مکالمه از دستم در می‌ره. مثلن دارم با یکی رو در رو حرف می‌زنم و همه‌چی عالیه. لیسنینگ صددرصد. بعد دوتا ان میان بغل‌دست ما شروع به وراجی می‌کنن بلند بلند. دیگه من حرفای طرفم برام تبدیل می‌شه به صدای سوسک و ماهی. همه‌ش برفکه. حالا حسابش رو بکنین که من دو سه سال پیش درس‌وکارم جوری بود که چندبار درهفته باید به عنوان مسئول تیم درمانی، جلسه‌هایی رو اداره می‌کردم که بیست نفر همزمان با لهجه‌های یکی از یکی گه‌تر و بومی‌تر اظهار نظر می‌کردن و در آخر هم باید جمع‌بندی می‌کردم و راهکار ارائه می‌دادم همونجا. واقعن فکر می‌کنین کاری بجز لبخند زدن مثل خجسته‌دل‌ها و سر تکون دادن مثل بز از من بر می‌اومد؟ خلاصه همین گوش لب‌پر، نقش اصلی رو در عوض کردن رشته‌م بازی کرد و الان کلن رفتم توی یه فاز دیگه‌ای که توش دوصد گفته چو نیم کردار نیست. این وسط تأثیر هنری گوشام هم به همون اندازه کرکننده و شدیداللحن بوده. از قدیم این باور عمومی وجود داشته که من زبانم خوبه. ولی خب وقتی دیالوگ‌های فیلما رو شیش‌خط درمیون می‌فهمیدم، به من بگویید چه کنم؟ بخصوص توی دورهمی‌های شلوغ‌پلوغ که همه همزمان مشغول نقد و اظهار فضل و تیکه‌پرونی‌ان. چاره‌ی کار ساده‌س. باید فیلمایی دید که زیرنویس دارن. باید از آمریکا و سینمای هالیوودی متنفر شد و به سینمای آوانگارد اروپا و ایضن چین و کره و اینا پیوست و جریان‌های هنری غیرانگلیسی‌زبان رو ارج نهاد . به این ترتیب سلیقه‌ی سینمایی من که قبلن توسط کون تا حدی سامان گرفته بود، همون قدیما با کمک گوش ناقصی که دارم بیشتر صیقل خورد و من از لحاظ گزین‌بینی و سخت‌پسندی و ضدامپریالیسم بودن، زبانزد خاص و عام شدم و آنقدر در سینمای غیرآمریکایی فرو رفتم که امروزه بیرون کشیدن‌م میسر نیست، مگر اینکه پای فیلم کمدی در میون باشه. قسمت آخر مرثیه هم اینکه، چون بخاطر سر و صداهای مختلف بادی‌زهی‌کوبه‌ای معمولن از درک لیریکس آهنگا عاجزم، همیشه این‌طور وانمود کرده‌م در محافل، که من آهنگ رو بخاطر کلیت‌ش، و ملودی‌ش، و نوازشی که به سیستم شنوایی می‌ده گوش می‌دم، نه بخاطر کلمات و شعری که خونده می‌شه و اگه حرف و پیام بخوام که می‌رم کتاب می‌خونم. هرچند این مشکل با قابل‌دسترس‌شدن متن ترانه‌ها روی اینترنت، تا حد زیادی رو به زوال رفته.

حالا یه‌وخ فکر نکنین ذره‌ای از اونچه که اعضای بدنم، فیها خالدون‌م، با علایق من کرده‌ن ناراحتم ها. برعکس. تازه توی این سفر اخیر هم، مشکل کونم فک کنم واسه همیشه حل شد. چیزهایی مثل اسفنج و بالش پنبه‌ای و پرقو رو که قبلن امتحان کرده‌ بودم و جواب نداده. چون با وجود این کون باریک، من شخص قوی‌هیکلی هستم که اینجور چیزها سریع زیرم تبدیل به لواشک می‌شن و کارکردشون رو از دست می‌دن. موجودی که قلبانم برای او می‌تپد، خیلی نگران نشیمنگاه من در هواپیما بود و در نهایت با ابتکار بسیار ارزنده‌ای وارد کارزار شد که از لحاظ سطح، در نگاه اول با ساختن چراغ‌خواب از قوطی خالی ریکا برابری می‌کرد، بس که مواد لازم‌ش همه‌جا یافت می‌شه. اما در عمل وقتی من با باسنی قبراق به خانه رسیدم، ثابت شد که قلبان من الکی نیست که می‌تپد. طرز کار این اختراع به این صورت هست که یه دونه از این بالش‌های بادی محافظ گردن، از نوع مرغوبش رو می‌خریم و فقط در حد پونزه‌بیس درصد اینا، بادش میکنیم. سپس چندین بار وحشیانه روش می‌شینیم و می‌پریم تا مطمئن شیم یه‌هویی بی‌هوا نمی‌ترکه. بعدن توی هواپیما تنها کاری که لازمه، اینه که با ایگنور کردن مسافرایی که فکر می‌کنن شما فرق کون رو با گردن نمی‌دونین، روی لایه‌ای از هوا که زیر باسن‌تون جست و خیز می‌کنه سوار شین و واقعن انگار کنید که دارید روی ابرهای کومولوس غوطه می‌خورید.

about "am"

2010-12-31T12:31:00.001+11:00

الف.آم.میم.
الان دقیقن احساس خدا رو درک می‌کنم وقتی تو کافه با بچه‌ها نشسته بودن و بودا برگشت بهش گفت یه داستان کوتاه می‌خوام که خیلی طوفانی شروع بشه. خدا هم دو سه میلیون سال به لخ‌لخ عابرین توی پیاده‌روی دودزده خیره شد، بعد خیلی شبنم‌وار بازوهاش رو با زاویه‌ی صد و بیست درجه نسبت به هم بالا برد، دستاش رو «وی» کرد، دو سه سال دیگه مکث کرد، و گفت: الف.لام.میم... برق پیروزی‌ای که تو چشماش بود، فیوز نصف خیابون ولیعصر رو پروند.

الف.آم.میم
به‌زودی در این مکان یک آغاز کوبنده نصب خواهد شد.

الف.آم.میم
یک روز صبح، آقای سعدی از خوابی آشفته بیدارشد و فهمید که در باغ گل، دامن‌ش از دست برفته‌است. نعره‌ای بزد و گریبان چاکید و آنچه از جامه مانده بود نیز درید. پسان، در پوزیشن جنینی به زیباترین خواب جهان فرو هِشتید.

The Feather Pillow, By Horacio Quiroga

2010-11-27T16:47:00.000+11:00

بالش پر
هوراسیو کیروگا
1917

ماه‌عسل‌شون مثل یه تب‌لرزه‌ی طولانی بود. دختری دوست‌داشتنی و خجالتی با موی طلایی، که همه‌ی آرزوهای کودکانه‌ش در مورد عروس شدن، بخاطر شخصیت خشن و نتراشیده‌ی شوهرش به باد رفت. خوردان رو دوست داشت، ولی بعضی وقتا که شب از بیرون بر می‌گشتن خونه یه نگاه دزدکی بهش می‌نداخت و از هیبت و جذبه‌‌ش، بخصوص وقتایی که توی راه بُغ می‌کرد و لام تا کام حرف نمی‌زد، به خودش می‌لرزید. البته اون هم آلیسیا رو به شیوه‌ی خودش دوست داشت، اما هیچ‌وقت نمی‌ذاشت معلوم بشه. آلیسیا از این تنش‌های بی‌دلیل گریزان بود. دلش می‌خواست بشه آزادانه ابراز علاقه کرد، بدون محافظه‌کاری، که خب، رفتار خشک و بی‌روح خوردان، هیچ‌وقت این اجازه رو نمی‌داد.

خونه‌شون این سردی رابطه رو تشدید می‌کرد. سفیدی و سکوت حیاط پشتی، با اون کتیبه‌ها، ستون‌ها و مجسمه‌های مرمر، جلوه‌ی پاییزی یه کاخ طلسم‌شده رو داشت. داخل ساختمون، گچکاری یکنواخت و برهنگی دیوارها که انگار یخ‌اندود بودن، سردی نامطبوع خونه رو بدتر هم می‌کرد. موقع رفتن از یه اتاق به اتاق دیگه، طنین گام‌ها جوری همه‌جا می‌پیچید که انگار سال‌ها متروکه‌گی، فضای خونه رو بیمارگونه نسبت به هر صدایی حساس کرده باشه.

آلیسیا پاییز رو توی این «کلبه‌ی عشق» غیرعادی گذروند. مصمم بود که روی رؤیاهای قدیمی‌ش پرده‌ی فراموشی بکشه و هر روز، تا غروب که شوهرش برگرده خونه، مثل زیبای خفته‌ای باشه که اسیر طلسم، به هیچی فکر نمی‌کنه.

کم‌کم لاغر شد. بعد از یه آنفلوانزای خفیف که به طرز موذیانه‌ای روزها و هفته‌ها کش پیدا کرد، دیگه هیچ‌وقت آلیسیای سابق نشد. یه روز عصر با کمک خوردان از جا پا شد و رفت تو باغ. بی‌جون و بی‌تفاوت این‌ور اون‌ور رو نگاه می‌کرد. خوردان یک‌ جور کم‌سابقه‌ای دستش رو با مهربونی گذاشت روی سر آلیسیا که با همین تماس کوچک بغضش ترکید. بازوهاش رو دور گردن خوردان حلقه کرد و تمام دلهره‌ای رو که این‌همه وقت تو دلش مدفون مونده بود، با اشک بیرون ریخت. جوری‌که هر حرکت خوردان واسه تسکین‌ش، گریه‌ش رو شدیدتر می‌کرد. آخرش همونجور آویخته، صورت‌ش رو توی انحنای گردن خوردان پنهان کرد، آروم شد و بی‌حرکت موند، بی‌اینکه حتی کلمه‌ای بگه.

این آخرین روزی بود که آلیسیا اونقدر نا داشت که از جا پا شه. روز بعد حسابی ضعف داشت. پزشک خانوادگی‌شون با موشکافی معاینه‌ش کرد و براش نسخه‌ی «آرامش و استراحت مطلق» رو پیچید.‌ بعد موقع رفتن، دم در به خوردان گفت «نمی‌دونم. این ضعف شدیدش... توضیحی ندارم براش. نه استفراغی، نه سردردی، هیچی... بهر حال اگه فردا هم که پا شد حال‌ش همین‌جوری بود، زود خبرم کن».

فردا صبح، حال آلیسیا بدتر بود. دکتر باز اومد. در نهایت به این نتیجه رسید که آلیسیا کم‌خونی وخیمی داره بدون اینکه اصلن معلوم باشه علتش چیه. بطرز مشهودی داشت به سمت مرگ کشیده می‌شد. تمام روز رو بدون کوچکترین صدایی می‌خوابید. توی اتاق کناری هم که چراغ‌ش دا‌ئم روشن بود، خوردان، خستگی‌ناپذیر، بی‌وقفه راه می‌رفت. قدم‌هاش از این سر اتاق تا اون سر، فرش رو می‌سابیدن. گاهی هم که می‌رفت تو اتاق آلیسیا، همون‌طور ادامه می‌داد. فقط وقتی نزدیک تخت می‌شد، یه لحظه می‌ایستاد و به‌ صورت بی‌رنگ‌ش زل می‌زد.

بعد توهم شروع شد. اوایل انگار تصاویر مبهمی توی هوا جلوی چشمای آلیسیا معلق بودن. بعدن این تصاویر سقوط کردن به کف اتاق. با چشمانی وق‌زده مدام به فرش خیره می‌شد. گاهی بعد از اینکه نگاهش مدت‌ها روی نقشی از فرش ثابت می‌موند، گونه‌ها و بینی‌ش رو دونه‌های سرد عرق می‌پوشوند و ناگهان شروع به جیغ زدن می‌کرد. با تنی خشک‌شده از وحشت، ضجه می‌زد، و با این حال نگاه‌ش رو از فرش بر‌نمی‌داشت. خوردان به‌دو می‌اومد توی اتاق. آلیسیا گیج و مات نگاهش می‌کرد. مدتی طولانی همین‌جور منگ باقی می‌موند. بعد به خودش می‌اومد، آروم می‌شد، سعی می‌کرد لبخند بزنه و دست لرزان خوردان رو می‌گرفت و نیم‌ساعتی نوازش می‌کرد.

یکی از موذی‌ترین توهم‌های آلیسیا، موجود میمون‌مانندی بود که وسط فرش «معلق می‌زد» و روی نوک انگشتاش سر و ته می‌ایستاد و توی همون وضع آلیسیا رو ورانداز می‌کرد.

با پیشرفت کم‌خونی، نشانه‌های زندگی در آلیسیا کمرنگ‌تر می‌شد و جاش رو به آشفتگی و هذیانی می‌داد که همیشه دم غروب عود می‌کرد تا دم‌دمای صبح. آفتاب که می‌زد، کرخت و بی‌جون، با چهره‌ای بی‌روح مثل یک مرده چشم باز می‌کرد، ولی در طول روز حال‌‌ش نسبتن ثابت می‌موند، بدتر نمی‌شد تا دوباره غروب. انگار شیره‌ی جون‌ش فقط شب‌ها کشیده می‌شد. و همین، هر صبح، تن تکیده‌اش رو بیشتر زیر بار له‌کننده‌ی بیماری فرو می‌برد. دیگه به سختی می‌تونست سرش رو تکون بده. توهم شبانه‌اش حالا بیشتر هیولاهایی بود که کف اتاق می‌خزیدن و از روتختی آویزون می‌شدن و پنجه‌زنان خودشون رو بالا می‌کشیدن.

بعد بالکل از هوش رفت. دو روز آخر، مدام نرم و بی‌صدا نعره می‌زد. سکوت مرگ‌آلود خونه رو فقط همهمه‌ی موهومی که از اتاق خواب می‌اومد به هم می‌زد و انعکاس بم و بی‌وقفه‌ی گام‌های خوردان.

آلیسیا مرد. خدمتکار که اومده بود بستر خالی رو مرتب کنه، چشم‌ش به بالش افتاد. باصدایی آهسته خوردان رو صدا کرد. «آقا ... بیاین این لکه‌ها رو ببینین، روی بالش. مثل خون می‌مونه» خوردان اومد، خم شد به سمت بالش و از نزدیک نگاه کرد. درست بود. جایی که از فشار سر آلیسیا به تدریج گود افتاده بود، دو تا لکه‌ی تیره‌ی کوچک دیده می‌شد. « سوراخه، مثل جای گاز». خوردان گفت «بگیرش بالا جلوی نور». خدمتکار بالش رو بلند کرد، ولی بلافاصله از دستش افتاد کف اتاق. رنگ‌پریده و لرزون همونجا ایستاد و با ترس به بالش زل زد. خوردان نمی‌دونست چی به چیه ولی رعشه‌ای در کمرگاه‌ش حس کرد و موهای گردن‌ش سیخ شد. با صدایی توخالی زمزمه کرد «چی شد؟». «خیلی سنگینه آقا». خوردان بالش رو برداشت. جدن به‌طرز عجیبی سنگین بود. از اتاق بیرون رفتن. بالش رو گذاشت روی میز نهارخوری و با یه حرکت روبالشتی رو جر داد. پرهای بالش توی هوا پراکنده شد. هم‌زمان، خدمتکار با چهره‌ای بهت‌زده، فریادی از وحشت کشید. توی بالش، لای پرها، جونور عجیب‌الخلقه‌ای که بیشتر شبیه یه گلوله‌ی گوشتی زنده بود، داشت آروم پاهای پشمالوش رو تکون می‌داد. بدنش اینقدر آماس کرده بود که به سختی می‌شد چشم و دهن‌ش رو تشخیص داد.

از وقتی آلیسیا رو جا افتاد، شب به شب این موجود کریه‌المنظر، پوزه‌ی دراز، یا بهتر بگیم خرطوم‌ش رو به شقیقه‌های دختر می‌چسبوند و خون‌ش رو می‌مکید، از همون گزشگاهی که به سختی قابل‌دیدن بود. هرچه آلیسیا ضعیف‌تر شد و کمتر حرکت کرد، مکیدن خون‌ش هم برای این «انگل پَر» آسون‌تر شد و سرگیجه‌وار شدت پیدا کرد، جوری‌که فقط توی پنج روز، تمام زندگی آلیسیا رو چکه چکه از تن زیباش تخلیه کرد.

انگل‌ پر، پدیده‌ی نادری نیست. این‌ها در زیستگاه طبیعی‌شان معمولن کوچک و کم‌تحرک هستند و به زحمت ممکن است دیده شوند. اما در شرایط مطلوب، پر کافی و خون کافی، می‌توانند تا حد یک جانور عظیم‌الجثه رشد کنند. این انگل‌ها تمایل ویژه‌ای به خون انسان دارند و گزارش‌های زیادی از رشد و تکثیر آن‌ها در بالش پر به ثبت رسیده است.

هی یادم می‌ره که می‌شه وبلاگ نوشت. متن اسپانیایی این داستان رو زدم توی مترجم گوگل و از انگلیسی ترجمه کردم. بعد واسه اینکه مطمئن بشم گند گنده‌ای نزده‌م، با یکی از ترجمه‌های چاپ‌شده‌ی انگلیسی‌ش مقایسه کردم. به فارسی هم البته ترجمه و چاپ شده این.

Of Cheese & Hulu

2010-09-28T17:49:00.003+10:00

کمونیسم به عنوان مبنای اعتقادی حکومت، جواب نمی‌ده. مگر اینکه همه‌ی آدم‌ها بتونن سر ظهر قیمه‌بادمجون با پلوی زعفرونی و سالاد شیرازی بخورن و بعدش کنار ساحلی برنزی لم بدن. مگر اینکه عقده‌ی بوسه‌های ناگرفته و بغل‌های تنگ‌نافشرده به دل کسی نمونه. ولی کمونیسم غیرایدئولوژیک، احتمالن تنها اپروچ عادلانه به بقیه‌ی جنبه‌های زندگیه. یه زمانی طومار چرمی و پاپیروس و لوح گلی در قبضه‌ی کاهن‌ها و شهریاران بود. اگه تمام زمین رو هم بیل بزنین نمی‌تونین یه سنگ‌نبشته‌ای، چیزی، پیدا کنین که بگه، امروز دم ساحل داشتم آهوی خام می‌خوردم که یه دختری اومد جامه‌ی زربفتش رو تو آب بشوره و تا من اومدم آدرس بیشه‌مون رو بهش بدم، یکی با اسب اومد کمند انداخت و بردش. بخاطر کمبود امکانات، ثبت کردن روزمره‌ها هنوز اختراع نشده بود. حتی بعدها که کاغذ ارزون شد هم، این نویسنده‌ها و شاعرها سعی کردند با شامورتی‌بازی‌هایی از قبیل اینکه کلمات در خلوت بهشون الهام می‌شه و نوشته‌ها با فرایند پیچیده‌ای از ذهن‌شون تراوش می‌کنه، مردم عادی رو از نوشتن رم بدن. ولی حالا هر کسی که جای حروف رو روی کی‌بورد بلد باشه می‌تونه چیزی بنویسه. اینجوری عادی‌ترین و پیش‌پاافتاده‌ترین آدم‌ها هم این امکان رو دارن که از قلم نیفتن. حتی اگه تمام اون چیزی که می‌خوان بنویسن شرح خرید اقلام جهیزیه‌شون باشه. حتمن در گوشه‌هایی از دنیا، امروز یا فردا، آدم‌هایی هستند که برای خرید «سبت» پلاستیکی توی ظرفشویی نیازمند بیشتر دانستن باشند.

زمانی عکاسی چیز گنده‌ای بود، حتی باباها هم دوربین یاشیکای زپرتی رو با اکراه دست آدم می‌دادن. چون تمام آنچه که برای ثبت گرمای کانون خانواده در نوروز، و تولدی با کیک خانگی در اردی‌بهشت، و سفری قبیله‌ای به جایی پرت در تیرماه وجود داشت، یه حلقه‌ی سی و شیش تایی فیلم کوداک بود که البته اگه فیلم رو با مهارت جا انداخته بودی، می‌تونستی دو سه تا عکس اضافه هم بگیری باهاش. اما حالا عکس تقریبن مثل کلمه شده، هرکسی می‌تونه به زبون بیاره، هرچند عکس خوب هنوز هم کلمه‌ی گنده‌ایه. اولش که دوربین دیجیتال اومد و موبایل‌ها دوربین‌دار شدن و هرکسی شروع کرد به عکس گرفتن از در و دیوار و پک و پوز و جک و جونور و آپلود کردن و فتوبلاگ ساختن، یه عده گریبان چاک دادن و اعتراض خیابونی راه انداختن و بانک‌ها و ادارات رو آتیش زدن که وامصیبتا. حالا وضعیت عادی و عادلانه شده. می‌شه بی‌دردسر هر چیزی رو ثبت کرد. هرچند عکس‌ها از زوال اشیاء و آدم‌ها جلوگیری نمی‌کنن. من خوش‌بین نیستم که ما خاطرات بیشتری رو نسبت به پیشینیان به گور ببریم. خاطرات ما روی کتیبه‌هایی در ذهن زندگی می‌کنن. عکس‌ها تنها به ما یاد‌آوری می‌کنن که چیزهای زشت و زیبا در گذشته چه رنگی داشته‌اند. حتی تصویر ذهنی ما از چهره‌ی مردگان، آن چیزی نیست که از درون عکس لبخند می‌زند.

شباهت من و امام خمینی تنها به دستهای کپل آخوندوار و ابروی پت و پهن محدود نمی‌شه. من هم مثل امام، شنا بلد نیستم، اما آب را دوست دارم. بزرگترین نقطه ضعف من همین شنا بلد نبودنه. همیشه کنار ساحل سعی می‌کنم این نقص رو با انجام شیرین‌کاری‌های متنوع با شن جبران کنم. دختری با چشم‌ سیاه غمگین، با لبی به رنگ آب‌نبات، اینجا ایستاده بود. بعد یه دفعه تصمیم گرفت پاچه‌های شلوار سفیدش رو بزنه بالا و با ساق‌های باریکش سرخوشانه بزنه به آب. شاید اگه شنا بلد بودم، منم می‌پریدم توی آب و برای دلبری یه نفس تا شوروی کرال می‌رفتم. ولی من نتونستم تکون بخورم و حالا از این لحظه عکسی دارم. می‌تونم تا زمانی که پیر و خرفت بشم، هر بار بی‌اینکه نگران واقعیت باشم، به این عکس نگاه کنم و برای خودم و دیگران داستان جدیدی روایت کنم از آنچه در پیش و پس این عکس گذشت. حتی اگه لازم بشه، لحظه‌ی بعد از عکس، با اسب می‌آم و کمند می‌ندازم تا ناظر لَخت ماجرا، آهو به دهن بمونه. هیچ‌ کاری در گذشته غیرممکن نیست.

گزارشی به خاک میهن

2010-09-08T15:50:00.001+10:00

دیروز نتیجه‌ی نهایی نهایی انتخابات اینجا معلوم شد. نخست‌وزیر جدید، رهبر حزب کارگر، زنی چهل و هشت ساله است که اینجا به دنیا نیومده. در کودکی همراه خانواده‌ش مهاجرت کرده. تابحال ازدواج نکرده و بچه هم نداره. نه که خیال کنید «ترشیده»، نه، به انتخاب خودش بوده و همین الان هم پنج ساله که بطور غیر رسمی با پارتنرش زندگی می‌کنه. با صراحت اعلام کرده که به خدا اعتقاد نداره و به هیچ دینی پایبند نیست. همین‌ها کافیه که ازش خوشم بیاد وگرنه عقاید سیاسی‌ش که فعلن تأثیر خاصی تو زندگی من نداره، برام از هر جور غذای دریایی و آب بینی شتر هم کم ارزش‌تره.

رونوشت پیوست شود به تاریخ سلسله‌ی صفویه یا هر جایی بعد از اون

Of FriendSheep

2010-09-06T23:23:00.000+10:00

از الف لام میم که بگذریم، پرمغزترین آیه‌ی قرآن همین لم یلد و لم یولده که تفسیر دقیقش می‌شه نه آویزان می‌شوم به کسی، و نه اجازه می‌دهم کسی به من آویزان شود.

خیلیا بلد نیستن از تنهایی‌شون لذت ببرن و همیشه ترس از تنها موندن رو به دوش می‌کشن. حتی وقتی تنها نیستن هم به هر حشیشی متشبّث می‌شن که نکنه یه وقت. این‌ها نه که بیمار باشن، صرفن زندگی رقت‌آوری دارن که بدون حضور «دیگری» براشون تبدیل به جهنم/یلخ می‌شه.

احتمالن همین آدم‌ها، پایه‌گذار یا حداقل اسپانسر تئوری سخیف «رفاقت» -و نه دوستی- و رفیق‌بازی هستن. آدم‌هایی مثل مسعود کیمیایی هم پیدا می‌شن که بیآن و به این رفتار عصر حجری اسانس تقدس بزنن. که رفاقت رو آیینی بدونی که باید تا پای مرگ بهش پابند بود. کسی که تنها موندن براش بیهودگیه، عاشق همچین تئوری‌ای می‌شه.

آدمیزاد سلف-‌سافی‌شنته. خودکفا. همینه که رابینسون کروزو دوام میآره. همینه که آدم توانایی خودارضایی هم داره. همینه که همه‌ی کس و کارت هم که تو زلزله بمیرن، زندگی‌ت ادامه پیدا می‌کنه و در نهایت فراموش می‌کنی، اگه بی‌دلیل مقاومت نکنی البته.

از اون طرف، اگه یه دونه بچه‌میکروب رو ول کنی تو هوای آزاد، زنده می‌مونه. عین آدم زندگی‌ش رو می‌کنه و به موقع‌ش تقسیم سلولی می‌کنه و از تنهایی در می‌آد. شاید نوزاد انسان تنها موجودی باشه که اگه تنها بمونه امکان زنده موندنش صفره. صفر مطلق. کسی که تنهایی براش بوی مرگ داره، یک قسمتی از وجودش در مرحله‌ی نوزادی متوقف شده

توی مهمونی‌ها زیاد می‌بینیم که همه در حال هرّ و کرّن و یکی که از جمع جدا مونده و حرفی نداره بزنه، چشماش رو می‌بنده و دستش رومی‌ذاره رو شقیقه‌ش و هی فشار می‌ده. ازش می‌پرسی چته. می‌گه کدئین داری؟ سرم بدجوری درد می‌کنه، داره می‌تّرکه. قرص رو بده، ولی حواس‌ت باشه بعدش به این آدم محل سگ هم نذاری. چون داره تنهایی‌ش رو در قالب یه سردرد ترحم‌برانگیز بهت می‌فروشه.

باز اگه یکی هست دور و برت که بیشتر از حدی که نیاز داری بهت کمک می‌کنه و بیشتر از اونی که دل‌ت می‌خواد بهت زنگ می‌زنه، و تا می‌گی وای نمی‌دونم جریان فلان چیز چیه، می‌ره برات تو گوگل سرچ می‌کنه و تهش رو در میآره و تا می‌گی می‌خوام یه چیزی بخرم، میآد هزار مدلش رو با قیمت مربوطه برات ردیف می‌کنه، حواس‌ت باشه که فرار کنی. این آدم دنبال رفاقته. میخواد «رفیق»ت بشه. با یه کشش چندش‌آور روی ف.

دلیل اینکه وبلاگ گیس‌طلا رو دوست دارم در درجه‌ی اول بامزه بودن‌ش نیست. دلیلش اینه که بر اساس نوشته‌های وبلاگ، این آدم تنهاس، و داره از تنهایی‌ش لذت می‌بره و زندگی رو به خودش زهرمار نمی‌کنه. تا میکروفون دستمه این رو هم بگم که در نزد اولوالالباب هیچ امری نکوهیده‌تر از گزارش رفتار شیرینکارانه‌ی پدر و مادر، به قصد خنداندن تماشاچیان، وجود ندارد.

Professor Tournesol's Rhapsody

2010-09-02T17:41:00.006+10:00

تنانگی متفکرنما

تن‌اش را می‌خواستم
تنِ تن‌شده‌اش را می‌خواستم.
که تن‌ام در تن‌اش تنیده شود،
و تنبلی ام در تن‌اش ترویج.
که تا ابد به تن‌اش لم دهم
و تن تن بخوانم هی.

این‌ور و آن‌ور را که نگاه کنی، نوعی ذوق زدگی در مورد «تن» و ملحقات وجود دارد. ذوق کودکانه از کشف «دوباره»ی آتش، که بشر سال‌ها قبل کشف کرده است. مثل مخترعین ملایری که هر هفته در تلویزیون «زنگ اخبار بلبلی» را با صرفه‌جویی شایان توجه ارزی نسبت به نمونه‌های مشابه، دوباره اختراع می‌کنند

Every Dog Has Its Day

2010-08-29T10:40:00.005+10:00

به نظرم وقتش رسیده که از افتخار کردن به اینکه پیژامه در اصل پای‌جامه است و یک کلمه‌ی اصیل پارسی، دست برداریم. حقیقتی وجود داره که باید با آن مواجه شد. ما سال‌هاست که به مردم دنیا هیچ نداده‌ایم. از ما هیچ خبر خوبی به جهان درز نکرده است. ما سال‌هاست که نه برای خودمان جالب‌ایم، نه برای دیگران. نمی‌توان به عوام دنیا ایراد گرفت که از ما می‌رمند و نمی‌خواهند درباره‌ی ما بیشتر بدانند. آویزان شدن از بیضتین کورش و تهیه کردن لیست از کارمندان میان‌مایه‌ی ایرانی در گوگل و ناسا، این «کمدی موقعیت» را که در آن گرفتاریم، خنده‌دارتر می‌کند. زیباترین چیزی که من از ایران دیده‌ام، «راهپیمایی سکوت» سال گذشته است. گاهی بهتره زیاد حرف نزد، فریاد نزد،‌ و منتظر موند. ضرب‌المثل‌ها معمولن غلط ان،‌ اما شاید نه این یکی: اوری داگ هز ایتز دی. روز ما هم فرا خواهد رسید.

ولی حالا که تا دم چشمه اومدین، صبر کنین تا خبر خوبی بهتون بدم. خانه هنوز هم اونقدرها سیاه نیست. هنوز هم چیزهایی هست که به عنوان «ایرانی» بشه سر رو بالا گرفت و بهشون افتخار کرد. چیزهایی که به زمان حال متعلق‌ان،‌ نه گذشته و آینده‌ی موهوم، و یونیک بودن‌شون با دلایل علمی و غیرعلمی به آسونی اثبات‌پذیره. من آب‌ها و خاک‌های بسیاری را درنوردیده‌ام و چیزهایی پیدا کرده‌ام که نمونه‌ی ایرانی‌اش، بطور مطلق و با فاصله‌ی بسیار، به تنهایی بر تارک جهان می‌درخشد:

-نون، و بطور خاص نون بربری و تافتونی که تازه از تنور در اومده باشه
-سوسیس و کالباس، و بطور خاص سوسیس آلمانی ساندویچی‌های مرکز شهر
-قلمی‌جات، و بطور خاص خیار قلمی -و متعاقبن خیارشور قلمی- و بادمجون قلمی
-شیرینی ناپلئونی

حداقل در مورد نون، بعدن خیلی مفصل خواهم نوشت (الکی).

پروانه‌های اندوه، در کوچه‌باغ گلو

2010-08-20T19:46:00.001+10:00

گوش‌کن، دورترین مرغ جهان می‌خواند. همین یه جمله یکی از بهترین شعرهاییه که من تا حالا شنیدم. این جمله ‍-و مابقی اصل شعر- بالکل فاقد معنیه. ولی مگه مهمه؟ مهم اینه که زمزمه کردن این جمله کیف می‌ده. البته کلن همه‌ی شعرای سهراب سپهری همینه‌ها. معنی نداره. یه مقدار روده‌درازی در مورد طبیعت و جانوران، که لابلاش چندبار کلمه‌ی «ادراک» و «تجلی» به شکل رندوم جاسازی شده. با اینحال آهنگی در بعضی تیکه‌های همون شعرا هست که باعث می‌شه بارها و بارها زیر لب خونده بشن. شعر خوب شعریه که یه ترانه‌ی پنهان در خودش داشته باشه که در صورت لزوم گر بکشم زهی طرب، و ور بکشد زهی شرف.

اما شعرهای عاشقانه. دیدین باباهای خوش‌مسافرت چه‌جوری آب رو تگری می‌کنن؟ تو یه دست یه پارچ پر از آب که تازه یخ روش ریخته شده، تو اون دست یه پارچ خالی. بعد هی آب رو از این یکی می‌ریزن تو اون یکی، و برعکس. دیدین وقتی مثلن یه غزل از حافظ به انگلیسی ترجمه می‌شه چقدر ساده و بی‌روح می‌شه؟ در عوض اون فحوای -چی هست؟- اصلی شعر خودش رو بیشتر نشون می‌ده. می‌زنه بیرون. یه جورایی تصفیه می‌شه از اون آرایه‌ها و صحراهای کربلا و زلم‌زیمبوهای زبانی. حالا واسه اینکه شعر عاشقانه تگری بشه، هی باید از یه زبون به زبون دیگه ترجمه‌ش کرد. مهم نیست چه زبونی. رندوم. باید بارها و بارها این‌کار رو انجام داد تا به تقطیری با 96 درجه خلوص رسید. اون‌وقت می‌دونین چی می‌مونه؟ همیشه فقط یه جمله: می‌خوام ترتیبت رو بدم عزیزم. یا، می‌خوام ترتیبم رو بدی عزیزم.

همینه که از حرف تکراری زدن نباید ترسید. در نهایت ما برای ترتیب دادن آمدیم. نی برای. دلیل نمی‌شه که چون حرّاف‌های قبلی زودتر اومده‌ن و کلمه‌ها و ترکیب‌های درست‌حسابی و دورترین مرغ‌های جهان رو مصرف کرده‌ن، ما ساکت بشینیم یه گوشه. هر انسانی مالک تمام کلمات و شعرها و نوشته‌های جهانه. خارجیا بهش می‌گن میراث بشری. ارباب شعری که من زمزمه می‌کنم، من ام، نه شاعرش.

Hosh 2 Collut

2010-08-18T09:35:00.001+10:00

ما که نگفتیم از اساس مخالف سنّت ایم. نه. یه کارای سنتی هست که هیچ وقت تازگی‌ش رو از دست نمی‌ده و آدم در نهایت باید باهاشون کنار بیاد. مثل داد زدن تو تونل. مثل شاخ گذاشتن رو سر دوستان تو عکس. مثل سیبیل داشتن باباها. مثل با دقت بو کردن زیر بغل خودت وقتی عرق کردی. مثل مکاشفه در شورت، قبل از اینکه بندازیش تو رخت‌چرکا. مثل کندن «گوشه»‌ی ناخن که می‌دونی خون میاد. مثل «بزرگی‌تون رو می‌رسونم» یا «چه خبر؟ سلامتی. دیگه چه خبر؟»، مثل هی نون بیات خوردن تو رستوران وقتی منتظر یه غذای حسابی هستی. مثل مالیدن سیب به آستین. مثل تلاش جانکاه برای خوندن روزنامه‌ی بغل‌دستی‌ت تو تاکسی یا هواپیما، بی اینکه برات مهم باشه چی نوشته. مثل خشک کردن دست با پشت شلوار وقتی حوله دم دستته. مثل پس‌گردنی بی‌هوا. مثل «سلام» نوشتن به عنوان سابجکت ای‌میل. مثل نقاشی رو خاک، وقتی تو دل طبیعت سرپا می‌شاشی. مثل تولید صنایع دستی از پوست پرتقال تو مهمونی‌های کسل‌کننده. مثل «چته؟ چت نیست، گوشه». مثل قلب کشیدن رو شیشه‌ی بخارگرفته. مثل سنگ انداختن تو رودخونه که سه چار بار رو آب بپره. مثل تایپ کردن پ به جای ژ. مثل سس زدن به پیتزا قبل از اینکه بچشی‌ش. مثل اُردنگی. مثل پشت در قایم شدن و «پخ» کردن واسه کسی که میاد تو اتاق. اینا چیزاییه که از ابتدای پیدایش بشر بوده، بدون اینکه معلوم باشه «چرا؟». بعد از این هم خواهند بود بدون اینکه هیچ مدرنیته‌ای بتونه منسوخ‌شون کنه.

Zoll

2010-08-16T19:21:00.003+10:00

از زن و کرگدن که بگذریم، چیزهای زیبا، خیلی محدودن. مس هست. بعضی از اشیایی که از ترکیب چوب و فلز با خطوط هندسی منظم درست شده باشن، هست. ذرت هست. مغازه‌ی لوازم تحریرفروشی هست. سله‌های قطور توی کویر هست. پنکه سقفی هست. هسته‌ی شلیل هست. کفش نو -به پا- هست. نون تازه هست. هر کدوم از اینا می‌تونن یه جشن کوچیک تمام‌وقت باشن واسه چشم. یه چیز دیگه هم هست که اگه من رو بنشونن یه گوشه و هی نشونم بدن، تا آخر عمر صدام در نمی‌آد. گدازه. بخصوص گدازه‌ای که یه کم سفت و خمیری شده و داره با تانّی و ملال روی زمین حرکت می‌کنه.

یک روز بعد از پابلیش: اون بالا اول نوشته بودم «قاچ هندونه‌ی سرخ هست». الان که نگاه کردم خیلی به نظرم خز اومد. نه که هندونه زیبا نباشه. ولی شاید از بس تو این سریالا آدم خوبه با چهره‌ی روحانی میاد هندونه رو می‌ندازه تو حوض و بعد توی جمع خانوادگی چرت‌شون همگی شروع می‌کنن به خوشبختی کردن، دلم رو زد.
.

When The Food Badly Falls From The Mouth

2010-08-15T02:46:00.002+10:00

دوست داشتن نباید دست و پاگیر باشه. نباید گند بزنه به چیزهایی که آدم تا امروز ازشون لذت می‌برده. نباید لقمه رو برای آدم زهر مار کنه. دو نفر جایی نشسته‌اند و دارند یک غذای خوشمزه می‌خورند. در حالت خیلی غلط، در سکوتی رمانتیک غذا را می‌جوند و از زیر میز گاهگاهی پاهایشان را به هم می‌مالند و با هم نگاه‌های مملو از احساس رد و بدل می‌کنند که آه چقدر خوب است که ما اینقدر با هم خوبیم. این‌جوری غذا را تبدیل به سیاهی‌لشگر نمایش سانتی‌مانتال خود می‌کنند. در حالت خیلی درست، همان غذا را می‌جوند، سرخوشانه به هم نگاه می‌کنند، ولی در نگاه‌شان جز برق رضایت از مزه‌ی غذا چیزی نیست. با پاهایشان هم جدا جدا ریتم ساده‌ای از آهنگی که دوست دارند را آکورد گرفته‌اند و جویدن‌شان هم شاید کم‌کم با همان آهنگ هماهنگ شود. اینجا کباب خوشمزه، قهرمان صحنه باقی می‌ماند، و خب، خوشبختانه آن‌ها هم جزیی از بازی هستند.

عین همین صحنه‌ها رو می‌شه تو سینما و مهمونی و مسافرت و اینا بازسازی کرد. دوست داشتن نباید فیلم رو، رقص رو، کله پاچه‌ی بین‌راه رو، نباید هیچی رو به آدم زهر مار کنه.

We Repair Minced Kids

2010-08-13T18:29:00.005+10:00

این چند وقت پیش توی گوگل‌ریدر بود:

یه دختری هست که دستش رفته توی چرخ گوشت. خانوادش خیلی فقیرن. بعد یه دکتری از روسیه اومده که گفته می تونه درمانش کنه. اما ده میلیون خرج داره. تا حالا هفت میلیونش جمع شده. دوستان اگر امکان داره همخوان کنید که کمکی بشه به این بچه. اینم شماره تلفنیه که می تونید تماس بگیرید برای اطلاعات بیشتر آقای ف 0912فلان

قدیما یه برنامه‌ای نشون می‌داد به اسم «بچه‌ها مواظب باشید» که سوژه‌ش همین دستای توی چرخ‌گوشت رفته و صورتای سوخته با ترقه و شناکردن تو فاضلاب و اینا بود. شاید جوونترا با این پدیده کمتر آشنایی داشته باشن برای همین یه مرور کوتاهی بکنیم ببینیم چه اتفاقی می‌افته دقیقن:

دست وارد چرخ‌گوشت در حال کار می‌شود و انگشتان تبدیل به گوشت چرخ‌کرده شده و از دهانه‌ی دیگر دستگاه خارج می‌شوند. گاهی تا مچ دست چرخ می‌شود. اگر جنس دستگاه خوب باشد -مثلن ناسیونال- استخوان‌ها نیز ممکن است به خوبی چرخ شوند بخصوص اینکه بچه‌ها در سن رشد، استخوان‌هایشان بیشتر ساختار غضروفی دارد. معمولن در طی این فرآیند کودک از شدت درد از حال می‌رود.
.
برای من مثل روز روشن است که در پس آگهی فوق نوعی شارلاتان بازی نهفته است. ممکن است آقای ف یا شرکننده‌ی اولیه‌ی این آگهی در ریدر صرفن به علت نادانی‌شان همراه با این قضیه شده باشند که البته چیزی از گناه‌شان کم نمی‌کند.

تا آنجا که من اطلاع دارم این روزا روسیه پیشگام پزشکی نیست. معلوم نیست این دکتر روس است یا ایرانی است و از روسیه آمده یا چی. قدیم‌ها می‌خواستند پروپاگاند کنند می‌گفتند دکتره اسرائیلیه. به هر حال اگر کسی بتواند با ده میلیون تومن یک دست را بازسازی کند، من تمام زندگی‌ام را می‌فروشم و می‌دهم یک آدم کامل ایده‌ال برام بسازن. شاید آگهی‌دهنده فکر کرده روسیه کشور ارزونیه و برای طلب ده میلیون، یک روس مناسب‌تر از یک انگلیسی یا آمریکائیه. شاید هم کلن محذورات سیاسی داشته. حرف من این نیست که اینکار از لحاظ علم پزشکی نشدنیه. چرا، می‌شه با چندین و چند عمل پیچیده یک «شبه‌دست» برای فرد درست کرد که احتیاجات روزمره‌ش رو رفع کنه. ولی اینکه دستی بسازی مثل روز اولش که باعث وحشت بچه‌های همسن و سال نشه، نه عزیزم. در ضمن چنین جراحی‌های ترمیمی کمپلیکه‌ای معمولن بخاطر «چندر غاز» پول انجام نمی‌شن. به فرض اینکه همه‌ی بندهای سناریو هم درست باشه، اگه چنان دکتر حاذقی گفته که یالا برین سه میلیون باقیمانده رو هم جور کنین وگرنه دست بی دست و من برمی‌گردم مسکو، باید رید به دستش. حالا ممکنه طرف بیاد بگه نه، این فقط نوک انگشتاش پریده و با همون یه عمل ده میلیونی مشکلش حل می‌شه. اونوقت باید بگم تو دیگه خیلی شارلاتانی بابا.

نمی‌دونم آگهی‌دهنده برداشتی از کلمه‌ی «خیلی فقیر» داشته یا نه. ولی از نگاه من خانواده‌ی خیلی فقیر ایرانی سال تا سال رنگ گوشت رو روی سفره‌ش نمی‌بینه. گاهی چرا، یه مقدار آشغال گوشت می‌زنن تنگ غذاشون، ولی گوشت کیلویی بیست هزار تومن نه. به علاوه وقتی در مضیقه‌ای، چرخ کردن گوشت نوعی حروم کردن گوشته. چون گوشت آب می‌ره.

تو زندگی امروز، چرخ‌گوشت یه وسیله‌ی اعیانی‌سنتیه. خانواده‌ی من، و اکثریت کسایی که می‌شناسم توی خونه چرخ‌گوشت ندارن. یا آماده می‌خری، یا گوشتت رو انتخاب می‌کنی و همونجا می‌دی قصاب چرخ کنه. تو این وضعیت در مجموع چقدر احتمال داره که یه خانواده‌ی «خیلی فقیر» هنوز چرخ‌گوشت داشته باشه و هنوز ازش استفاده کنه؟ من می‌گم تقریبن صفر

چند نتیجه‌ی غیراخلاقی می‌گیریم اینجا:
-یک در میلیون امکان داره که حرف من در این یه مورد خاص درست نباشه، با این حال این حق رو محفوظ می‌دونم واسه خودم که اگه یک دکتر روس، یک بچه‌ی دست‌چرخ‌شده و یک عدد چرخ‌گوشت گوشت‌مالی‌شده هم بذارین جلوم، این سناریو رو باور نکنم.
-بنظر من پدر و مادر بی‌مبالات و احمقی رو که «تحت هر شرایطی» باعث می‌شه زندگی بچه‌ش به همین آسونی تباه بشه، باید دار زد.
-انسانیت و مهربانی خوب و قشنگه، ولی بهتره آدم اجازه نده از احساسات انسانیش به آسونی سوءاستفاده بشه

The Return of Hasan Kachal

2010-08-11T21:53:00.004+10:00

نه اینکه آدم بی‌عار بشه، ولی بالاخره به جایی می‌رسه که هیچ چیزی براش تکان‌دهنده نباشه. زمانی می‌رسه که آدم بدترین بدبختی‌ها رو دیده یا شنیده، یا ندرتن خودش تجربه کرده. اون‌وقت دیگه وقتی کسی یه ماجرای خیلی تلخ برات تعریف می‌کنه و منتظره تا منقلب بشی، می‌تونی سرت رو تکیه بدی عقب، گردنت رو بخارونی و بگی، پس داستانی رو که من می‌دونم گوش کن. این‌جوری مرز‌بندی بین «ترین»ها از بین می‌ره. کسی نمی‌تونه عزیز بشه با حرف زدن درباره‌ی زیباترین مکان، هیجان‌انگیزترین فیلم، ثگثی‌ترین دختر، خوشمزه‌ترین غذا، قشنگ‌ترین کتاب،‌ عجیب‌ترین راز، آشغال‌ترین خواننده، گه‌ترین آدم. چون جذابیتی واسه دیگران نداره. چون هرکسی برگ برنده‌ی خودش رو برای هر ترینی تو جیب داره. دقیقن همونجوری که وقتی کسی عاشق می‌شه، فکر می‌کنه عاشق‌ترینه و وقتی شروع می‌کنه با شعف و اغراق از این عشق واسه دیگران حرف زدن، همه کیسه‌بدست آماده‌ی استفراغ می‌شن. اینجوری می‌شه که نیاز به کشف چیزهای گنده و شدید و فک‌برزمین‌افکن رنگ می‌بازه، و چیزهای خیلی ساده و ابتدایی که قبلن توی اون هیاهوها ازشون غفلت شده بود، جذابیتی دوباره پیدا می‌کنن.

با یه مقدار کلی‌گویی، راز جذابیت فیلم‌های اروپایی همینه. اینکه بدون قصد برای جابجایی رکوردها و مسحور کردن بیننده با یه عملیات محیرالعقول، مستقیمن می‌رن سراغ «آدم». تو این فیلما حتمن صحنه‌هایی هست که آدما تو خیابون راه می‌رن و حرف می‌زنن، تو یه جای معمولی غذا می‌خورن و حرف می‌زنن، لای ملافه‌های سفید غلت می‌زنن و حرف می‌زنن، یا آسونتر از این، رو به دوربین می‌کنن و حرف می‌زنن. زندگی همینه. همه‌ی ما در نهایت دنبال فرصتی هستیم که از چیزای کوچیکی که دوست داریم برای آدمایی که دوست داریم حرف بزنیم. توی زندگی ما آدم فضایی و ابرقهرمان فانتزی جایی نداره. نبودن‌شون باعث تنهایی نمی‌شه. سلطان جهان خود ماییم. آدم های میانه‌حال در گریز از تنهایی، که اصالت رو به آدم‌ها و رابطه‌هاشون می‌دیم و وقتی دار و دسته‌ی خودمون رو پیدا کرده باشیم، واسه هیچی و هیشکی تره هم خورد نمی‌کنیم.

خیلی نزدیک، بازم خیلی نزدیک، حالا برو عقب‌تر بی‌زحمت

2010-08-10T02:45:00.000+10:00

.
برخلاف اون چیزی که در نگاه اول به نظر می‌رسه، اینکه پسره و دختره پسورد ایمیل همدیگه رو داشته باشن، نشونه‌ی نهایت نزدیکی و اعتماد نیست. برعکس، نشونه‌ی بی‌اعتمادی و ویران شدن فضای خصوصی طرفینه. به همین ترتیب «وای نه، من بدون عسلم هیچ‌جا نمی‌رم چون بهم خوش نمی‌گذره» و «اتفاقن منم خیلی مسابقات اتومبیلرانی دوست دارم. بگو بیان اینجا، منم یه غذایی می‌پزم» و اینا.

از اینا بدتر مثلن، گذاشتن عکس دونفره، توی پروفایل‌های یه نفره مثل فیس‌بوکه. این دیگه اوج انحطاط «فرد» هست. یعنی طرف هویت مستقل خودش رو بالکل از دست داده. دو روح در یک کادر. البته قبول دارم که خیلی وقتا این کار دلیل ساده‌تری داره و اونم «ازدواج/نامزدی/زیدگی به مثابه‌ی فتح‌الفتوحه». طرف نگرانه که نکنه یه وقت کسی این رخداد شدیداللحن بین‌المللی پیدا کردن پارتنر رو میس کنه.

یه روز یه جزیره می‌خرم، یه کشور تاسیس می‌کنم، خودم هم می‌شم دیکتاتورش. تو کشور من رابطه‌ها/ازدواج‌ها «بیست و یکساعته» خواهد بود یعنی 21/7 نه 24/7. یعنی سه ساعت از هر روز قانونن و قهرن، خارج از محدوده‌ی اون رابطه ست و طرفین حق دارن تنهایی هر غلطی که دلشون خواست بکنن. ممکنه بخواد بره تو اون اتاق دراز بکشه یا گیم کنه. ممکنه یه برنامه‌ای بذاره و بره یه جایی. ممکن هم هست وقتش رو با پارتنرش بگذرونه. می‌تونه سه‌ساعت‌هاش رو هم پس‌انداز کنه که زیاد بشه واسه روز مبادا. دیگه لازم نیست التماس کنی بذارن پن دقه واسه خودت باشی. روزی سه ساعت واسه خودتی.

Of Safety Valves

2010-08-07T18:46:00.000+10:00

همیشه بعد از شنیدن هر خبر بدی، اولین کاری که می‌کنم اینه که می‌رم تو آشپزخونه.
.
معمولن دو راه ساده برای انتقام گرفتن از زندگی وجود داره: سفره و ملافه. علمی‌ترش: پرداختن به گشنگی و گشنی. آدم هر جا که گیر کنه می‌تونه داغ دلش رو با خوردن و کردن تسکین بده. هرجای دنیا که برین طبقه‌ی فقیر جامعه به نسبت چاقتر از بقیه‌ی طبقات هستند. واسه اینکه آخرین حقی رو که می‌شه از کسی به یغما برد، اینه که نذاری بره تا نونوایی سر کوچه دو تا نون بربری بگیره و بیس گرم پنیر بماله روش و ببلعه و کپه‌ی مرگش رو بذاره.
.
و البته این انتقام مختص فقرا نیست. خشکه‌مقدس‌ها و مذهبی‌نماها هم بر اساس سبک زندگی توخالی و پوسیده‌شون، تاوان کارهایی رو که نمی‌تونن انجام بدن از غذاها پس می‌گیرن. بعد از این دنبال دلیل نباشین که چرا آدمایی که تو خیابون کتکتون می‌زنن اینقد گنده‌ان. نه عزیزانم. اینها رو از لبنان وارد نکرده‌ن. اینها تو کوچه‌پسکوچه‌های همین شهر پروار شده‌ن.
.
نمی‌دونم شما بعد از ماجراهای پارسال خودتون رو وزن می‌کنین یا نه. طبق محاسبات من اغلب شماها باید چند کیلویی اضافه کرده باشین. نگران نباشین. این نشونه‌ی خوبیه. نشون می‌ده که روحیه‌ی مبارزه در شما بیداره. حالا که دستها بسته‌س، و صدا به جایی نمی‌رسه، خشم و نفرت به سمت یخچال‌ها و قابلمه‌ها هدایت می‌شه.

در بند، تمام حقوق انسانی از زندانی گرفته می‌شه. چیزی که در ازای اون داده می‌شه، یه لقمه نونه. زندانی بودن به خودی خود یک مبارزه‌ی غیرفعالانه‌ی تمام‌وقته. اگه تصمیم بگیری مقاومتت رو یه پله بالاتر ببری، تنها انتخاب، پس زدن تنها چیزیه که به تو داده میشه.

Of Socks 11

2010-08-06T05:06:00.000+10:00

اعتراف می‌کنم که گاهی به کیف مادرم دستبرد می‌زدم و یک سکه‌ی پنج تومنی کش می‌رفتم. اما دوست دارم پیش از آنکه برای قطع انگشتانم خیز بردارید، دلایلم را بشنوید. پول‌توجیبی اندک من در همان هفته‌ی اول ماه تمام می‌شد. ما تمام بعد از ظهرهای سوزان تابستان را توی کوچه فوتبال بازی می‌کردیم. روال کار به اینصورت بود که از یک‌جایی شروع می‌کردیم و بعد که صاحبخونه‌های بغل صداشون در میومد، دروازه‌ها رو یه سی-چل‌ متری دورتر می‌بردیم. ناگفته نماند که من چون ریزنقش نبودم سختم بود دریبل بزنم، ولی شوت‌های محکمی می‌زدم که همه از این‌که به تخم‌شان بخورد هراس داشتند. قبل از برنامه کودک ساعت پنج، خیس عرق و بوگندو، در حالیکه شاشمون هم رو شورتمون نم پس داده بود بس که نگهش داشته بودیم، می‌دوییدیم سمت مغازه. همه پنج تومن پول توجیبی داشتن. انتظار نداشتین که من عین گاو برم خونه که؟ جشن بعد از بازی با کیک و نوشابه به راه بود، مهمتر از خود بازی. نوشابه‌ی خنک بیس پن زار بود -گرمش دو تومن- یه کیک هم دو تومن. پن زارش برمی‌گشت تو کیف مادرم، از لحاظ عذاب وجدان. گاهی هم برنامه بستنی یخی پونزه زاری بود و دو تومن تخمه آفتابگردون تو قیف کاغذی اطلاعات. پونزه زار باقیش پس‌انداز می‌شد.

Of Socks 10

2010-08-04T17:01:00.000+10:00

احتمال قوی وجود داره که عیب از من -از مَرده- باشه که شیفتگی هم‌نسلانم رو به هری‌پاتر درک نمی‌کنم. اگر در جریان نیستین باید بگم که بچگیای ما، بطور متوسط فاصله‌ی پایین تا بالا چیزی بود در حد رنو تا بی.ام.و 518. در هر حال برای امثال من، داشتن یه آرمیچر که بتونی باتری بهش وصل کنی و یه چیزی رو باهاش بچرخونی، گنج محسوب می‌شد. دوچرخه‌ی دینام و چراغ‌دار که دیگه آرزوی غایی بود. حالا گیر ندین که بابای یکی موتور گازی هم نداشت اما کورش که پسر همسایه‌ی داییم اینا بود واسه خودش سوزوکی80 داشت. تو اون شرایط آروزهای ما ورسیون ایده‌آل‌شده‌ای بود از زندگی خودمون. قهرمان من تام سایر بود که بلد بود دل دخترا رو ببره و پسرا رو دنبال خودش جمع کنه و چپق سرخپوستی بکشه و دنبال گنج بگرده. کتاب بالینی من «ما بچه‌های بولربو» بود که اوج هیجانش این بود که بچه‌ها توی کپه‌های عظیم کاه تونل‌های مخفی درست می‌کردن یا بین خونه‌هاشون قرقره‌کشی می‌کردن تا بتونن نامه برای هم ارسال کنن. توی زندگی من یکی که خبری از جادو و جمبل و دم و دستگاه نبود . نهایتش آرزوی ماشین مشق‌نویسی بود و پروفسور بالتازار و رویابافی که اگه من بارباپاپا بودم چیکار می‌کردم. حالا اگه کسی بتونه پاپ‌کالچر کودکی خودش رو کنار بذاره و در بزرگسالی پاپ‌کالچر جدیدی رو اینسرت کنه، ایول داره بابا، ایول. حالا می‌دونم دیگه. یکی میاد میگه تو هالویی اصن، هری پاتر سن و منّ حالیش نیست اصن.

Of Socks 9

2010-08-03T18:00:00.001+10:00

شاید برای کسی مهم باشه که چرا اینها رو می‌نویسم. دلیل خاصی نداره. اما اگه بخوام یه کم دراماتیزه‌ش کنم بیشترش اینه که الان که دستم به دهنم می‌رسه و دلم هوای داشتن چیزی رو نمی‌کنه، یادم بمونه که روزگاری بود که در آتش داشتن یک جفت پوتین کیکرز کفش ملی می‌سوختم. با وجود همه‌ی اون کیون‌پارگی‌ها و آرزوهای زپرتی عقیم‌شده، الان که به عقب نگاه می‌کنم دلم برای خودم نمی‌سوزه. اینا برای شما ذکر مصیبته، ولی برای من خاطرات بچه‌ایه که حالش در مجموع خوب بود و شکایتی نداشت. دلیل دیگه مربوط می‌شه به دوستان فقیرم که احیانن در مجازستان معلق‌اند. نترسین. احتمالش کمه که اوضاع بهتر بشه. ولی اگه شد، مثل جون اضافه‌ی آتاری می‌مونه. شما رو به فلاسفه‌ی فوتبال ایران ارجاع می‌دم «این بازی هم مثل همه‌ی بازی‌ها سه امتیاز داره». راست می‌گن خب. زندگی منچی بیش نیست. بذار دور هم باشیم. دلم می‌خواد احساس امنیت کنین. ما بیشماریم. و دلیل آخر: ماگ‌زدایی و پاستا‌ستیزی.

Of Socks 8

2010-08-02T18:00:00.001+10:00

شاید بر حسب سابقه و فیس و افاده فکر کنید که من از اون کباب‌خورهای قهار ام. زهی خیال خام. احتمالن بیشتر عقده‌ی کباب دارم. نگران نباشید البته. ما همون سال‌ها کم کم از فقر در اومدیم. ولی اون موقع‌ها یادمه که چلوکبابی رفتن واسه ما، ثلثی یه بار بود. همزمان با دریافت کارنامه‌ی شاگرد اولی من، به عنوان جایزه. یه بار نشدم، چون ورزش رو شدم هیوده چون بارفیکس نمی‌تونستم بزنم. برادرم زد پس کله‌م و گفت خاک تو سرت. البته سالی دو بار هم در سفرهای نوروزی به شیراز کتلت مامانم رو دور می‌زدیم و کباب «بین راهی» می‌خوردیم که البته یه پرس کوبیده می‌گرفتیم با یه برنج اضافه و با برادرم نصف می‌کردیم. شایعاتی بود که اینها از گوشت الاغ و سگ‌اند. خیال می‌کنی مهمه برام؟ هیچ‌چیزی نمی‌توانست لحظات زیبای من را خراب کند وقتی چونان پیامبران، کباب را در دست راستم، و نوشابه را در دست چپم گذاشته بودند.امروزه نیز اینجانب از خوردن کباب خالی عاجزم، چون فکر می‌کنم حیف و میل می‌شود و حتمن باید مقدار زیادی نون یا برنج تنگش زده شود.

Of Socks 7

2010-08-01T18:00:00.001+10:00

نمونه‌ی عالی و دم‌دستی برای فقر سخیف و اماله‌شونده، فیلم‌های ساتیا جیت رای است. بچه‌ی واکسی توی فیلم، بیچارگی‌اش را با آرپی‌جی توی حلق آدم شلیک می‌کند و بعد بالای سرت می‌ایستد تا مطمئن شود هم برای او اشک می‌ریزی، و هم به حال خودت. بعله آقا. هنر واقع‌گرا. نمی‌خوام بگم ریدم به هنر واقع‌گرا، ولی چیزی رو که می‌شه توی گوشه‌کنار هر شهری، هر جای دنیا پخش مستقیم تماشا کرد، چه مرگیه بازسازی نت به نت‌اش؟ آخه نقاش تخمی، تو مگه زندگی نداری که می‌شینی خیار و گوجه و انگور و لیوان رو مولکول به مولکول می‌کشی می‌ذاری تو موزه؟ کجای سبد نیازمندی‌های ذهنی من نگاه کردن به تصویر انار و هندونه بوده؟ بدبخ، من روزی ده بار حداقل از جلوی میوه فروشی رد می‌شم. حیف که بیشتر وقتا توی قرن هیجده و نوزده مردی، وگرنه می‌گفتم گو گت ا لایف.

Of Socks 6

2010-07-31T18:00:00.000+10:00

می‌دونین که، بابام زود یتیم شد. دو تا برادرای بزرگترش که بازرگانان خرده‌پایی از دیار فارس بودند، آب و دون بهش دادن و بعد که از آب و گل در اومد فرستادنش بره خارج مهندس بشه. می‌خوام بگم اون زندگی خیلی مرفهی که واسه ما درست کرده بود، قبل از تلقیح فقر، حاصل نفت‌بازی توی آتیش جنوب بوده. خوشبختانه من اونقدر کوچیک بودم که خاطره‌ی روشنی از اون روزا نداشته باشم. ولی از این حرصم می‌گرفت که وقتی سعی می‌کردم بر اساس عکس‌ها و شنیده‌ها و ذهن خلاق، ماجراهای خیره‌کننده‌ای از اون روزا برای بچه‌های کوچه یا مدرسه تعریف کنم، کمتر کسی باور می‌کرد. خیال می‌کردن سرتاپای حرفام خالی‌بندیه. خب این قاعده واسه همه جا افتاده که در گذر زمان، پولدارها پولدارتر می‌شوند، و فقیرها فقیرتر. روزی که به عنوان مدرک یک کیف لوازم‌التحریر رنگارنگ یادگار عهد عیش رو پر از خنزرپنزرهای خارجیمارجی، مثل ماژیک‌های فسفری خشک شده که هیچ جا پیدا نمی‌شدن، رو بردم مدرسه، همه بهم خندیدن و مسخره‌م کردن. در باب اینکه بچه‌های دبستانی پست‌فطرت‌ترین و بی‌اخلاق‌ترین موجودات کائنات هستن فکر کنم فلاسفه‌ی دیگه به اندازه‌ی کافی بحث کرده باشن و نیازی نباشه که من بیشتر بشکافمش.

Of Socks 5

2010-07-30T18:44:00.000+10:00

ما اینجا بحث ادبی با کسی نداریم. ولی لازم است این نکته را خاطرنشان کنم که چرا ادبیات رئالیسم جادویی آمریکای لاتین خوب است. به این دلیل که در این داستان‌ها آدم‌های فقیر، واقعی‌اند. و پولدار‌ها اشباح دور از دسترسی هستند که «شرکت موز» و «کمپانی قهوه» را می‌گردانند. فقر این‌قدر همه‌گیر و توی‌صورت است که یا دیده نمی‌شود یا ندیده گرفته می‌شود. با پول‌شان فقط نان و مشروب می‌خرند. اسب را یا می‌دزدند یا پیدا می‌کنند. دختران جوان روی کپه‌ای کاه توی طویله‌ زیر مردانی که از دار دنیا فقط یک شلوار و یک چاقو دارند ضجه‌ی لذت سر می‌دهند. خانه‌های چوبی‌شان به یک چس بند است و عمر بچه‌هایشان به یک تب. با اینحال می‌رقصند و مست می‌کنند و بیچاره می‌شوند و آواز می‌خوانند و سرخوشانه با بیچاره‌تر از خودشان به ناکجا فرار می‌کنند. آنها من‌اند در هشت‌سالگی. فقر برای‌شان معنی ندارد. چون با آن رو در رو نشده‌اند. با فقر زیسته‌اند فقط همیشه و می‌دانند که حالت دومی وجود ندارد. نویسنده هم با آنها همدست است و از ما اعانه جمع نمی‌کند برای قهرمان‌های مردنی‌اش. او فقر را گای‌روبی می‌کند.

Of Socks 4

2010-07-30T01:48:00.000+10:00

عادت چرتی که در نوهخامنشیان دیده می‌شود این است که همین‌جوری الکی، روستایی‌ها بیش از آنچه که بایسته و شایسته است با شهری‌ها مهربان‌اند. به همین ترتیب شهری‌ها هم الکی با خارج‌رفته‌ها و خارجی‌ها مهربان‌اند. فقیرها و باسیلیصورتسرخ‌ها هم الکی با شیک‌ها و پولدارها مهربان‌اند. البته این تا وقتیه که فرصتی برای ابراز قدرت پیدا نشده باشد. من برق خوشبختی را در چشمان سرباز روستایی دیده‌ام وقتی که در سرمای دیماه مرزن‌آباد محوطه‌ی پادگان را خوب جارو نکرده بودم و او مجبورم کرد پوتین و جورابم را در آورم و با پا برگها را یک جا کپه کنم. به نظر من او برد کرد. او یک پولدار درس‌خوانده‌ی بی‌غم ازهفت‌دنیاآزاد شهری را به زانو در آورد. او انتقام کوچکی از زندگی کیعری‌اش گرفت. و اینکه من آنشب هفت‌جدش را مجازن سپوختم، دلیل نمی‌شود که ندانم او هم سزاوار زندگی کمترکیعری‌ای است.

Of Socks 3

2010-07-29T00:52:00.000+10:00

در زندگی واقعی آدمهای مثلن خاک سفید، با آدمهای مثلن کامرانیه ارتباط خیلی کمرنگی با هم دارند. در زندگی مجازی رنگ‌ها از بین می‌روند و تبدیل به سیاهی و سفیدی نوشته‌ها می‌شوند. اینجا خیلی‌ها بدون هیچ منظوری مثل پسر و دختر آقای ش در خانه‌شان را باز می‌کنند و «چیز»های‌شان را نشان‌ می‌دهند. اعم از خوردنی و رفتنی و انجام‌دادنی و حال‌کردنی. خیلی‌ها در جایگاه آن روز من هستند. به نظر بنده باید یه وسیله‌ای اختراع بشه که آدم‌ها تو فضای مجازی هم نتونن زیاد از محیط زیست طبیعی خودشون دور بشن. درسته که میشه با شمشیر مناعت طبع و عزت نفس به جنگ ... کششعر نگو بابا.

Of Socks 2

2010-07-28T00:16:00.000+10:00

یک روز خانواده‌ی انگ‌خورده و مصادره‌شده‌ی ما، به دیدار خانواده‌ی «دست‌نخورده‌ی» آقای ش شتافت. پسر و دختر ایشان در حالی که کاپشن و شلوار چرم به تن داشتند استقبال گرمی از ما به عمل آوردند. بعد بلافاصله ما را به اتاق ویدیو بردند و شوی «بیت ایت» مایکل جکسون را گذاشتند و بطور تمرین‌شده و بسیار هماهنگی برای ما رقصیدند. در ادامه در قلعه‌ی پیچاپیچ آنها به بازدید از اتاق بیلیارد، تی‌وی‌گیم، لباس سوپرمن، وسایل اسکی، استخر سرپوشیده و خرت و پرت‌های دیگر پرداختیم. من برای اولین بار فهمیدم ما که هر چهار نفرمون در فقط یک اتاق از خونه‌ی مادر بزرگم زندگی می‌کردیم و با حقوق معلمی مامانم که کلاس سوم درس می‌داد برای خودمان خوش بودیم، چقدر فقیریم. پدرسگ‌ها گنجینه‌های کوچکم را از چشمم انداختند. روزی که بابام دعوتشون کرد برای ناهار، من تا شب توی شوفاژخونه قایم شدم. می‌دونم خر بودم. ولی چه انتظاری داشتین؟ بشینم لگوهام رو که کلی‌ش هم گم و گور شده بود نشون‌شون بدم؟

Of Socks 1

2010-07-27T00:14:00.000+10:00

نمی‌دونم در جریان هستید یا نه، ولی فقر، خوارمادر آدم را به گای می‌دهد. برای من در فاصله‌ی پنج‌سالگی تا نه‌سالگی‌ام، حتی یک جوراب نو هم خریده نشد. اگر فکر می‌کنید که از تصاحب لباس‌های کوچک‌شده‌ی برادر بزرگم و دایی کوچکم ذوق نمی‌کردم سخت در اشتباهید. من توی مدرسه، خدا رو بنده نبودم. چون با تقریب خوبی تنها کسی بودم که کاپشن خارجی -کهنه- داشت. آبی با نوارهای زرد و آبی روی شانه‌ها. تازه، من لگو داشتم. می‌فهمین یعنی چی؟ من تو زمان جنگ یه تپه لگو داشتم. بعد همین دنیای زیبای من یه روز ناغافل تخریب شد.

Suddenly, Last Spring

2010-01-01T23:01:00.000+11:00

زندگی ادامه دارد، ولی عصر لودگی به پایان رسیده است.

Uprising

2009-09-14T19:47:00.000+10:00

.
.
.
.
.

.
.

برای هر دردی، درمان نه، تسکینی هست. برای این درد، آهنگ قیام، از میوز، و رانندگی در جاده‌ی تاریک خارج از شهر، در یک شب دم کرده، و بادی که مثل شلاق به صورت آدم بخورد

.
.

.
...
.....
Interchanging mind control
Come let the revolution take its toll if you could
Flick the switch and open your third eye, you'd see that
We should never be afraid to die

Rise up and take the power back, it's time that
The fat cats had a heart attack, you know that
Their time is coming to an end
We have to unify and watch our flag ascend

They will not force us
They will stop degrading us
They will not control us
We will be victorious

.....
...
.

.
.